احادیث و سخنان

بیانات امام رضا (ع) در تفسیر اسامی خداوند

در قرآن کریم، اسامی و صفات متعددی برای خداوند ذکر شده که هر یک نمایانگر شأنی از شئونات او میباشد و در بخشی از
روایات حضرت رضا علیهالسلام، برخی از این اسامی و صفات تفسیر و بیان شده است که به نظر خوانندگان عزیز میرسانیم: حسین
بن خالد میگوید: امام رضا علیه السلام به من فرمود: خدا تو را دانا و آگاه کند. بدان که خداوند قدیم است (از ازل بوده است) و
ازلی بودن صفتی است که به آدم عاقل میفهماند که چیزی قبل از او نبوده است و در بقایش نیز چیزی با او همراه نخواهد بود، با
فرار عامه و معجزهی صفت، برای ما روشن میشود که چیزی قبل از خدا نبوده و در بقایش نیز [صفحه ۵۸ ] چیزی همراهش نخواهد
بود، و گفتار کسانی که گمان میکنند، قبل از او و یا همراه او چیزی بوده است، باطل میگردد. زیرا اگر چیزی به همراه او میبود،
نمیبایست خداوند خالق او باشد زیرا آن چیز همیشه از ازل با خدا بوده است پس خدا چگونه میتواند خالق چیزی باشد که همیشه
همراهش بوده است و اگر آن شی ء قبل از خدا بوده باشد، آن شیء سرآغاز خواهد بود نه این و شایسته آن خواهد بود که آن
اول، خالق این دوم باشد. سپس، خداوند خود را با نامهایی وصف نموده است، و آن زمان که خلق را آفرید، از آنها خواست و که
او را با این نامها بخوانند و او خویش را بدین نامها نامیده است: شنوا، بینا، قادر، قاهر، زنده، قیوم، و پابرجا، ظاهر و آشکار، باطن و
پنهان، لطیف و دقیق، خبیر و آگاه قوی، با عزت، حکیم، علیم و امثال این اسامی، و آن زمان که غلوکنندگان و تکذیب کنندگان
این اسامی را دیدند و شنیدند که ما درباره خدا میگوییم: چیزی مثل خدا نیست و هیچ چیز به حالت و کیفیت خدا و جود ندارد،
گفتند: شما که میگوید هیچ چیز مثل و شبیه خدا نیست، چطور شما در اسماء حسنی با خدا شریک هستید؟ و به تمامی آن نامها
نامیده میشوید؟ پس این خود دلیلی است بر این که شما در تمام حالات خدا یا حداقل در بعضی از آنها مثل خدا هستید، زیرا هم
شما و هم او دارای یک سری نامهای نیکو هستید. به آنها باید گفت: خداوند تبارک و تعالی، نامهایی از نامهای خود را بر
بندگانش نهاده، ولی معانی آنها با هم متفاوت است، مانند مواردی که یک اسم دو معنی مختلف دارد. دلیل بر این مدعی، زبان و
گفتار شایع [صفحه ۵۹ ] میان مردم است و خداوند هم با همین زبان و روش با آنها صحبت کرده، به گونهای که بفهمند و، تا دلیل
صفحه ۲۷ از ۸۰
و حجتی باشد بر آنها در تضییع آنچه تضییع کردهاند. – مردم در زبان عادی خود به یکدیگر نامهایی از این قبیل میدهند: کلب
(سگ)، حمار (خر) ثور (گاو)، سُکَّرَه (شکر) علقمه (تلخ)، اسد (شیر) و تمام این اسامی برخلاف معانی آنهاست، زیرا این نامها بر
آن معانی که در مقابل آن وضع شدهاند، نیستند، زیرا انسان، شیر و یا سگ نیست. در این مطلب خود دقت کن و بفهم. خداوند تو
را مورد لطف و رحمت خود قرار دهد.
برگرفته از کتاب امام رضا علیه السلام و قرآن نوشته: غلامرضا اکبری زیبدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *