احادیث تفسیری

دیدگاه امام رضا (ع) – حقیقت فراموشی

چون نسیان امری عدمی است ، پس منشاء آن نیز باید چنین باشد . زیرا امر عدمی از متن وجودی به لحاظ وجودی بودنش ، گرفته
نمی شود، در صورتی که هم امر معدوم از امر موجود انتزاع شود، باید از جهت عدمی آن یعنی خودداری کردن از فیض خاص و
نفرستادن آن گرفته شود . پس هنگامی که خداوند از فیض خاص خود امساک می کند و فیض خود را به جانب کسی نمی فرستد
که از ذکر او رو گردانده ، خواستار زندگی دنیاست – با فرض این که تنها فیاض خداوند است – از این رو انسان غافل و
فراموشکار و بی توجه به یاد خداوند، فاقد کمال وجودی است و قرآن می گوید که نداشتن این کمال وجودی همان نابینایی از
مشاهده ی حق است ؛ و من اءعرض عن ذکری فان له معیشۀ ضنکا و نحشره یوم القیمۀ اءعمی قال رب لم حشرتنی اءعمی و قد
کنت بصیرا قال کذلک اءتتک ایاتنا فنسیتها و کذلک الیوم تنسی . ( ۵۱۶ ) بر پایه ی ظهور آیه ، کسی از یاد خدا روی برگرداند،
نابینا و فراموش شده ی خداست و اگر خداوند از او یادی کند . بینا می گردد . پس فراموش شده ی خدا نابیناست و یاد شده ی
خدا بینایی شاهد است ؛ چنان که اعراض کننده از دنیا و ذاکر خدا، مورد یاد و ذکر خداوند واقع می شود .
برگرفته از کتاب قرآن کریم از منظر امام رضا علیه السلام نوشته: آیت الله العظمی جوادی آملی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *