آثار, از دیدگاه شعرا, خاندان, زندگینامه, مولودی، مدایح و مراثی

شعر وفات حضرت معصومه (س) – ملیکه ی ارض و سماء ، ای زینب امام رضاع

ملیکه ی ارض و سماء ، ای زینب امام رضاع
کی میدونه درد غربت،چه جوری آروم می گیره

کی میدونه ، چقدر سخته، کسی تو غربت بمیره
ای ابر بی بارون ببار،بر دشت و بر هامون ببار

در عزای اون، نیمه جونی، که بین نامردا اسیره
چشم براه یه، آشنا مونده ،تا به راه اون بمیره

ملیکه ی ارض و سماء ، ای زینب امام رضاع
توی مهتاب نگاهت، فقط از شب کینه داره

روی لب های عطش بارش، نوایی دیرینه داره
می ذاره رو خاکا سرش، با ذکر زهرا مادرش

تک ستاره ی، غربت شبهاش ،می رسه آخر به پیشش
مثل بارونه، وقتی می زاره، سر رو دامن حبیبش

ملیکه ی ارض و سماء ، ای زینب امام رضاع
نگاهش می گه که انگار، غروب غم روبروشه

شده کاری ،همون زهری، که یک عمره در گلوشه
حجره شده کرببلا،بالا گرفته روضه ها

چشمه می جوشه، زیر پای این، چشمه ای که روضه خونه
این دم آخر ، از مدینه تا کربلا داره نشونه

ملیکه ی ارض و سماء
ای زینب امام رضاع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *